پ.ن: ایشون از کله گنده های شهر بودند و آخر مذهبی…

کیمیاگر اسم رمان هستش نوشته ی پائولو کوئیلو نویسنده ی بزرگ برزیلی این مدت که بیکار بودم همش سرم به کتاب بود و رمان های جور وا جوری خوندم که این یکی خیلی ب دلم نشست.
داستان خیلی جالب و در عین حال عجیبی داره روی من خیلی تاثیر مثبتی گذاشت؛ داستان زندگی یک چوپان هستش که به دنبال آرزوه ی درونی و ندای دلش میره کاری که خیلی از ماها هیچوقت انجام ندادیم. چوپان برای بدست آوردن گنج ی که توی خواب دیده و با راهنمای سلیم پادشاه اورشلیم راهی مصر میشه از صحراها میگذره کلی اتفاقِ خوب و بد براش رخ میده و در آخر گنجشو پیدا میکنه!

شاید براتون جالب باشه بدونید من بعد از خوندن این کتاب احساس کردم که از اون چوپان هم از زندگی عقب ترم! چرا که چوپان به ندای دلش گوش داد ولی من هیچ وقت این کارو نکرده بودم! از خودم بیرون اومدم به اطرافم نگاه کردم دیدم اطرافیانم هم دقیقا همین اشتباه منو انجام دادند و من دقیقا راه اشتباه اونارو رفتم، بازم کلی تر فکر کردم تا اینکه رسیدم به مردم کل کشور به این نتیجه رسیدم که سرچشمه ی همه ی مشکلات ما همینه ما ایرانی ها اصلا به ندای دلمون گوش نمیدیم و همیشه اون کاریو که دیگران دوست دارن انجام میدیم و نتیجش وضع الان کشور میشه که شما نمیتوانید حتی با یک بچه هم صحبت کنید همه عصبی و ناراحت هستند چون یا نمیتوانند و یا نمیخواهند به زندگیشون با ی دید جدید نگاه کنند دیدی که از درون دل و روح انسان سرچشمه میگیره و همیشه میترسند ترس از ناشناخته ها و این بنیادیترین مشکل مردم ماست.

بهتون پیشنهاد میکنم که حتما این اثر جاویدان پائولو کوئیلو بخوانید.

تو گیرو دار تولد و برنامه هاش بودم که نمره ها اومد عالی بود فقط یه درس ۱۴ شدم اونم چون میانترم نرفتم سر جلسه بقیه همه ۱۹، ۱۸، ۱۷، ۱۷٫۷۵ و… در کل نتیجه خوب بود می شد بهتر باشه ولی خب من نخواندم. میخواهم ترم تابستونه بگیرم پشیمونم که چرا سالهای قبل نگرفتم ولی از امسال هر تابستون فقط درس و کتاب و لذت بردن از کتاب های غیر درسی و البته ورزش محبوبم بدنسازی که بعد از اون جریانات ولش کردم که از همین هفته از دوباره میرم سراغش کلی هدف تو کلمه برا این فرصت کم تابستون کلی کار هست که باید انجام بدم و البته میخوام فقط و فقط به خودم حال بدم!

راستی دوستان کتاب “هفت عادت مردمان موثر” حتما بخوانید این کتاب دیدتونو نسبت به خودتون و زندگیتون عوض میکنه

پ.ن:از این به بعد بیشتر میام اینجا و روزانه نویسی میکنم والبته سعی میکنم دربارهی خودم ننویسم و بیشتر افکارم باشه

پارسال همین موقع ها بود که برای بار چهارم دیدمش چه دیداری بود یادش بخیر من همه چیو پیچوندم که برم ببینمش اونم همه ی کلاساشو، خانواده شو، همه رو پیچوند یادش بخیر دوس دارم براتون یه شرحی از دیدارامون بگم دیداراهایی که قرار بود مثله یه راز بینه منو اون بمونه (حتی تو اوج اون اتفاقای بدم من مثله یه راز نگرش داشتم) ولی خب الان دیگه راز نیست چون شماها هم میدونید البته به اون گفتم میخواهم اینو بنویسم گفت “عیبی نداره میل خودت منم هرکی بپرسه براش توضیح میدم”. بعدا اگه حسش بود میام از دیدارامون براتون بیشتر میگم.

پ.ن: هنوز عاشقانه دوستش دارم و می پرستمش
پ.ن: روزگار غریبی شده به قول یاس چشم تو این امتحانم بیست میشم

این روزا حالم خوبه شادم! دارم استارت یک زندگی پایدار و روی یک رابطه دوستانه و انسانی در تعامل با دیگرانو میزنم تاحالا به خوبی پیشرفت کردم و پیشرفت داشتم تو این مسعله. فقط این مدت اون حادثه که برای هم وطن هامون افتاد ناراحتم کرد. دوست دارم بیشتر اینجا بنویسم ولی این امتحان های کوفتی کلافم کرده دارم با امید زیاد پیشروی میکنم ولی تلاشم به صد در صد نرسیده دارم روی اونم کار میکنم.
از زندگی یه درس بزرگ گرفتم اونم این بود که به هیچ کس اعتماد صد در صد نکنم چون ادم همیشه بیشترین ضربه رو از دوستانی میخوره که بهشون اعتماد صد در صد داره.

پ.ن: امیدوارم که بتونم با اونی که دوستش دارم پله های موفقیت و شادی طی کنم
پ.ن: غروررو کنار گذاشتم

پ.ن: وارد دوران جدیدی از زندگیم شدم